#3 Together Pangea – Bulls and Roosters (Nettwork Records)

Geplaatst december 29, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: ,

TogetherPangea_BullsRoosters_3600Om nu te zeggen dat we direct omver geblazen werden door de nieuwe Together Pangea, nou nee. De plaat opent dan wel met een typisch uptempo springerig nummer in de lijn van wat vooraf ging, maar hoe verder de plaat vordert hoe meer je tot ontdekking komt dat de boel poppier klinkt, minder ruwe randjes, eh…meer mainstream? Maar vele draaibeurten verder moeten we toch tot de conclusie komen dat dit een prima opvolger is van Badillac en dat komt vooral door een grote vooruitgang in het songschrijverschap en de grotere variatie in stijlen. Na die herkenbare opener gaat men in the Cold over op een lager tempo met een melodielijn  die wel heel erg lijkt op iets van onze #1 van vorig jaar, Mozes & the Firstborn, en dat is niet zo vreemd, de twee bands tourden samen door de US. Verderop horen we de geest van Tom Petty en in meerdere nummers een dikke Cure tik en het eindigt allemaal met een lekkere glampunk meezinger. Groeiplaatje dus in ons geval, mogelijk dat er wat oude fans afgehaakt zijn, maar wij  waren wederom onder de indruk.

Beluister de plaat bij Spotify

Advertenties

# 4 David Nance – Negative Boogie (Ba Da Bing Records)

Geplaatst december 28, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: , , , ,

david nanceEen van de grote ontdekkingen + verrassingen van het jaar voor ons. David Nance timmerde al even aan de weg middels bijvoorbeeld het samen met Simon Joyner integraal coveren van een aantal klassiekers uit de popgeschiedenis maar ons was Nance, uit Omaha, Nebraska,  tot nu toe ontgaan. Maar dat corrigeert hij nu met deze geweldige plaat.
Doorgaans klooide hij wat in zijn eentje aan maar voor Negative Boogie dook ie met een paar vrienden een echte studio in. Vervolgens gaf hij ter inspiratie een schop tegen een platenkast met aardig wat coole platen erin en het resultaat heet Negative Boogie.
Een plaat die opent met een halve minuut nietsontziende gierende feedback zal niet ieders pakkie an zijn in eerste intantie maar we zouden zeggen hou even vol en bijt even door want na die halve minuut steekt Nance gelijk in track 1 de New Yorkse rioolblues van de Chrome Cranks naar de kroon. Daarna flippert Nance langs alle hoeken van ons muzikale spectrum.
Het eerste nummer dat wij hoorden van deze plaat was een tamelijk geflipte cover van country zanger Merle Haggard’s Silver Wings. Begint nog als een redelijk straighte cover maar ontploft halverwege middels een volledig ontsporende feedback break, om vervolgens de tweede helft weer op de rails te belanden. We moesten gelijk denken aan Alex Chilton zijn legendarische mid jaren ’70 platen Like Flies on Sherbert en Bach’s Bottom.
In meerdere opzichten doet Negative Boogie ons trouwens denken aan die platen. Ook Nance houdt zich niet aan genregrenzen. En hopt van Oblivians-achtige boogie naar Velvet Underground-stijl stampers. En ondertussen zuigt Nance allerlei andere invloeden binnen in sound en produktie.
Negative Boogie sounds like it was made for those whose lives feel as if they are on the brink of imploding’ schrijft deze recensie. ‘Music that sounds like drugs’ aldus Vice. Omschrijvingen die wij als ferme aanbevelingen beschouwen.
Zo’n plaat waar bijna elk nummer wel een tijdje ons favoriete nummer was. Begin februari is David Nance her en der in den lande te zien, waaronder op 1 februari in Vera. Heengaan zouden wij zeggen.

Beluister Negative Boogie via Bandcamp

Beluister Negative Boogie op Spotify

 

#5 A Giant Dog – Toy (Merge Records)

Geplaatst december 27, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: , , , , , , ,

toyTja, wat moeten we nog over deze band uit Austin Texas vertellen, ze eindigden vorig jaar op de 2e plaats in onze eindrangschikking en ze speelden zo rond die tijd ook nog even Vera plat. Het zijn in ieder geval bezige baasjes, want zangeres Sabrina Ellis en zanger/gitarist Andrew Cashen maakten met hun andere band Sweet Spirit ook dit jaar weer een plaat en nu dus direct ook weer een AGD plaat (gestoken in al net zo’n afzichtelijke hoes als de vorige). Vorig jaar dus #2, dit jaar #5, maar dat wil niet zeggen dat de nieuwe minder is. Helemaal niet zelfs, er staan misschien nog wel meer hits op. Hooguit een beetje extra toeters en bellen, met strijkers en synths enzo, maar dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat ELO een grote AGD fave is. Naast the Sparks natuurlijk, van wie hier het geweldige Angst In My Pants gecovered wordt. Dertien popsongs in punkjas met een fikse glamsaus zoals je het bijna nergens hoort, een uit duizenden herkenbaar geluid, en mogen ze maar net zo doorgaan dan staan ze volgend jaar weer in de top 10.

Beluister de plaat bij Spotify

Beluister de plaat bij Bandcamp

 

#6 Chuck Prophet – Bobby Fuller Died For Your Sins (Yep Roc)

Geplaatst december 26, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: ,

chuckNee, er is niets moderns aan de nummer 6 van onze lijst. Niets vernieuwends. Geen rare fratsen. Maar wel 13 prima songs, met prima begeleiding, en  opgenomen op echte tape door een producer die weet hoe dat moet (Paul Kolderie, ooit ook Pixies, Dinosaur jr. et al). Chuck Prophet loopt al even mee natuurlijk, in de jaren 80 had hij al een naam opgebouwd bij het invloedrijke Green On Red om vanaf 1990 een heleboel soloplaten uit te brengen, die eigenlijk nooit zo opvielen. Maar deze dus wel, en dat vooral vanwege de sound en de thematiek. Prophet noemt dit zelf zijn “California noir” plaat, en inderdaad, de meeste songs hebben een duister voorval als onderwerp. Zoals de titelsong, die verder niets zegt over de dood van Bobby Fuller (zelfmoord, ongeluk of moord?) maar meer over de weemoed naar de sound van de Bobby Fuller Four, de perfecte mix van Buddy Holly en de net nieuwe Beatle muziek. 100% tijdloze Amerikaanse rock en dat biedt Chuck Prophet ook op deze plaat. Van Kinky Friedman-achtige gein in Jesus Was A Social Drinker tot de snoeiharde gitaren in Alex Nieto (over een van de zovele Amerikaanse politiemoorden) en meer songs over dode rockers, waaronder een eerbetoon aan Alan Vega. Dat Prophet en zijn band dit ook perfect live kunnen uitvoeren bleek wel op de laatste Take Root, puike entertainer ook. En dat alles helpt hem dus naar een verdiende Top 10 notering.

Luister hier bij Spotify

Luister bij Bandcamp 

De nogal bizarre video voor Your Skin, niet voor al te jeugdige kijkers:

 

 

# 7 Mattiel – s/t (Burger Records)

Geplaatst december 25, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: , , ,

mattiel2017 bracht ons muzikaal maar bar weinig ontdekkingen die vanuit het niets tot ons kwamen. Mattiel was wellicht de enige uitzondering. Mattiel, die Brown heet van achteren en uit Atlanta afkomstig is, is een jongedame die van vele markten thuis is. Ze fotografeert, ontwerpt, ze schildert en nog zo het een en ander. En alles zoveel mogelijk op maar eigen manier en op haar eigen voorwaarden. Mattiel is pure DIY. ‘“If I don’t have control over the look and feel of a project that I’m the face of, I feel very insecure. So I really need to have a say in how everything looks.” En dat blijkt want zowel haar platenhoes als haar clipjes en door haarzelf gemaakte flyers, alles ziet er prachtig uit.
En Mattiel zingt dus. En hoe. Met een stem die ze durft te gebruiken. Lekker luid en hard soms.
Op haar debuut op Burger Records dwarrelt ze muzikaal door allerlei genres, van Motown-achtige soul tot een soort van rauwe garage met lekkere riffs (Not Today bijvoorbeeld), van Black Keys-achtige bluesrock tot iets rudementairs in de stijl van bijvoorbeeld The White Stripes. Of neem de geweldige uitgeklede ballade Salty Words. Stem. Orgel. Minimaal muzikale begeleiding. Prachtig.
Alles bij elkaar is deze plaat van Mattiel wat ons betreft het meest opzienbarende debuut van dit jaar. Het zou ons niet verbazen als we het komende jaar nog veel meer van Mattiel gaan horen.
Lees hier een mooi lang interview met haar.
En omdat haar plaat zo gevarieerd is mag ze hieronder maar liefst drie YT filmpjes.

Beluister Mattiel via Bandcamp

Beluister Mattiel op Spotify

# 8 Protomartyr – Relatives In Descent (Domino Recording)

Geplaatst december 24, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: , , , , , , ,

protomartyrJa, dat was even schrikken. Na vier platen opeens massale mainstream media aandacht voor Protomartyr. De inhaalslag was massaal. Recensies op dag van verschijnen in alle grote Amerikaanse en Nederlandse media, een top tien notering in de OOR-jaarlijst. Het moet niet gekker worden.
Maar het goede nieuws is vooral dat het allemaal terecht is. Op allerlei manieren is Protomartyr de band van het moment, althans in ‘onze’ wereld. Dat zagen we met eigen ogen nogmaals in Vera waar ze een jaar na hun vorige optreden die pollwinnende show niet alleen nog eens overdeden maar er zelfs in allerlei opzichten nog eens overheen gingen en dat zie je toch bijna nooit.
Relatives In Descent is alles waar voorgaande platen goed in waren maar dan nog dieper duikend in de hel die de wereld is. En ondanks dat ze naar een andere en grotere platenfirma gingen hebben ze bepaald niet de gemakkelijkste weg gekozen.
Sterker, Relatives In Descent is een moeilijkere plaat dan voorgangers Under Color Of Official Right en The Agent Intellect. Intenser, donkerder, dreigender, en serieuzer. En ook met minder ‘hits’. De enige min of meer instant hit is The Chuckler, de rest vergt meer tijd. Het duurt enige draaibeurten voordat Relatives begint te groeien. En te groeien. En te groeien.
Eigenlijk was het recente optreden in Vera pas het moment waarop voor ons alles van deze plaat echt op zijn plek begon te vallen. Maar toen gebeurde dat ook goed. En viel het nog een keer extra op hoe geweldig goed Protomartyr ook als band is. Joe Casey mag dan de frontman zijn naar wie de meeste aandacht uitgaat maar het zijn drummer Alex Leonard – die elke seconde weet te boeien met zijn rollend en ratelend drumwerk – en gitarist Greg Ahee – bijna nonchalant elke lik verf op precies de juiste plek aanbrengend – die Casey precies de juiste muzikale achtergrond bieden waarop hij zijn teksten kan declameren met optimaal effect.
Het is alles bij elkaar een tamelijk geweldig geheel. Mooi en volkomen terecht dat voor Protomartyr vier keer scheepsrecht blijkt te zijn.
Klein minpuntje: door de overgang naar die iets grotere platenfirma moet het vinyl opeens een tientje meer kosten. Beetje jammer.

Beluister Relatives In Command via Bandcamp

Beluister Relatives In Command op Spotify

#9 Endless Boogie – Vibe Killer (No Quarter)

Geplaatst december 23, 2017 door primetimemagazine
Categorieën: Uncategorized

Tags: , , , ,

endless-boogie-vibe-killerLang geleden begonnen als hobbyrockers, jamband van Matador records medewerkers, aangevuld met zeldzame platendealer Paul (Top Dollar) Major als frontman, gitarist en “zanger” en gitarist Matt Sweeney (ooit bij oa Guided By Voices) doet ook vaak mee. Ze doen nog altijd hun naam eer aan, al is de lengte van de nummers nu wel wat ingekort (langste nummer hier is 11’42”). De grote kracht van Endless Boogie is om een simpele riff en niet veranderend ritme zo lang spannend te houden. Niks geen notenpoeperij of ellenlange solo’s, gewoon een niet aflatende groove, met 3 gitaren door elkaar heen wevend met daarover heen Major’s nonsens verhalen in een spreekstem die wel wat wegheeft van Captain Beefheart of Tom Waits (het enige te bevatten verhaal zit in Back in 74, waarin Paul een Kiss concert bezoekt). En niet alles klinkt hetzelfde: het titelnummer is  monotone 1 akkoord bad vibes boogie , High Drag, Hard Doin’ is bijna Sister Ray als gespeeld door ZZ Top en Bishops at Large is een luie funky groove met piano die eindigt in southern rock. Vibe Killer is zo’n plaat die je gewoon op repeat zet, lekker een paar uur door laten lopen, tot je in een trance raakt. Half punt bonusaftrek: de lp heeft een nummer minder.

Luister hier bij Spotify

Luister hier bij Bandcamp