Posted tagged ‘2017 jaarlijst’

Onze 31 favoriete platen van 2017

januari 1, 2018
  1. Iguana Death Cult – the first stirrings of hideous insect life
  2. The Rubs – impossible dream (Hozac Records)
  3. together Pangea – bulls and roosters (Nettwork Records)
  4. David Nance – negative boogie (Ba Da Bing)
  5. A Giant Dog – toy (Merge Records))
  6. Chuck Prophet – bobby fuller died for your sins (Yep Roc)
  7. Mattiel – mattiel (Burger Records)
  8. Protomartyr – relatives in descent (Domino)
  9. Endless Boogie – vibe killer (No Quarter)
  10. Headroom – head in the clouds (Trouble in Mind)
  11. Combo Koedijk – donderjagen met het combo koedijk (Kuriosa Records)
  12. Justin Townes Earle – kids in the street (New West)
  13. Godspeed You! Black Emperor – luciferian towers (Constllation Records)
  14. Warm Soda – I don’t wanna grow up (Castle Face/ Fuzz City)
  15. Dream Syndicate – how did I find myself here? (Epitaph Records)
  16. Jason Isbell – nashville sound (Southeastern Records)
  17. Eilen Jewell – down hearted blues (Signature Sounds)
  18. Afghan Whigs – in spades (Sub Pop)
  19. Conor Oberst – salutations (Nonesuch Records)
  20. John Moreland – big bad love (4AD)
  21. Coco Hames – coco hames (Merge Records)
  22. Power – electric glitter boogie (In The Red)
  23. Amenra – mass IV (Neurot Records)
  24. Alvvays – socialites (Polyvinyl Records)
  25. Thurston Moore – rock n roll consciousness (Caroline)
  26. Curtis Harding – face your fear (Epitaph Reords)
  27. Feelies – in between (Bar/ None)
  28. Jerry Leger – nonsense and heartache (Latent Recordings)
  29. Dan Auerbach – waiting on a song (Easy Eye Sound)
  30. Holiday Ghosts – holiday ghosts (PNKSLM Records)
  31. Tracy Bryant – a place for nothing (Burger Records)

Er vallen ook nog een paar platen net buiten te top 31.
Youth hunt van The Homesick en Going Nowhere van The Kryng zijn we stomweg vergeten, hadden anders ergens rond nummer 15 gestaan.

Er net buiten vielen verder:
Idles – brutalism
Jen Cloher – jen cloher
Molly Burch – please be mine
Midnite Snaxxx – chew on this
Lucinda Williams – this sweet old world
Chain and the Gang – experimental music
Rays – rays
Peter Perrett – how the west was won
War on Drugs – a deeper understanding
Proper Ornaments – foxhole
Sarah Shook – sidelong
All Them Witches – sleeping through the war
Los Piranas – la divercion qua hacia…
Sam Coffey and the Iron Lungs – sam coffey and the iron lungs
Black Marble Selection – greener than the other side
Sir Was – digging a tunnel
Courtney Barnett & Kurt Vile – lotta sea lice
Elder – reflections of a floating world

 

 

Advertenties

#1 Iguana Death Cult – The First Stirrings Of Hideous Insect Life (Amphibian Records/ Eigen Beheer)

december 31, 2017

igdNa Mozes & the Firstborn in 2016 alweer een Nederlandse nummer 1: Iguana Death Cult!
Over Nederlandse bands gesproken, we moeten eerst even een mea culpa uitspreken: we zijn bij het samenstellen van onze eindlijst twee platen vergeten. En wel Going Nowhere van the Kryng, maar die mannen hebben tenminste nog de genoegdoening van een hoge notering van het Combo Koedijk. Zuurder is het voor kersverse Friese Popprijs winnaars the Homesick uit Dokkum dat hun Youth Hunt lp ontbreekt. Deze ijzige  postpunk topper zou het zeker tot de middenmoot geschopt hebben. Denk voor de deze twee platen een mooie virtuele middenmootplek.
Welnu, Iguana Death Cult dus. Vanaf het moment dat er een promo cd op de mat viel niet uit de speler te krijgen geweest en daarna dozen vol lp’s verkocht. Van een eigen beheer plaat uit Rotterdam, het kan dus nog, maar dan moet je wel iets speciaals in huis hebben natuurlijk. En dat heeft Iguana Death Cult. In overvloed. IDC is op dit moment een van de meest opwindende bands van ons land. Het kwartet mixt felle garagerock met de drive van Thee Oh Sees en de repeterende psych gitaar riedels van King Gizzard  (en we denken dat de heren ook wel eens een plaat van the Monks gehoord hebben) en dat dendert de hele plaat in verschillende tempos door met hier en daar ferme noise explosies. Geweldig op de band geslingerd ook, en live kunnen ze het ook volledig waarmaken, dus mocht je ESNS 2018 bezoeken, mis ze niet op vrijdag in de Lola of op Noorderslag in de foyer, ergens diep in de nacht. Stuiteren!
Heren: gefeliciteerd met de eerste plek op de 2017 Elpee-Groningen jaarlijst!

Beluister de plaat bij Spotify

Beluister de plaat bij Bandcamp

 

# 2 The Rubs – Impossible Dream (Hozac Records)

december 30, 2017

rubsSchreven we gisteren over de popplaat van together Pangea dat het een groeiplaatje bleek te zijn, de nummer twee van onze 2017 jaarlijst was eerder het exact tegenovergestelde. Al tijdens draaibeurt nummer één wisten we: 12 nummers – precies zoals het hoort bij dit soort platen – en 12 potentiële singles. En dan ook nog alle 12 hits wat ons betreft.
De tweede plaat van The Rubs op het onvolprezen Hozac Records label. Het debuut was nog wat meer garage/poppunk (en haalde in 2015 de negende plek op onze jaarlijst toen), dit is pure jaren ’70 powerpop. Maar zo goed als The Rubs dat hier doen, zo goed hadden we het tijden niet meer gehoord. Denk gerust de eredivisie van vroeger. Real Kids, Raspberries, Big Star. Nerves. Al deze bands zetten de lijnen der powerpop ooit uit. The Rubs, uit Chicago, voegen daar in nummers als Too Young For Me nog een lekker likje bluesy Stones vibe aan toe. En weten met deze plaat een plek in die eregalerij te bemachtigen.
En verder. Judy – liedjes met die titel zijn altijd mooi -, Amy, Ruby – liedjes met die titel zijn altijd mooi -, Emily. Alles goed, Hooks, ringing guitars, koortjes. Alles. En niks afgeraffeld. Rubs liedjes duren gemiddeld ergens tussen de drie en vier minuten. In wezen best lang maar voor dit soort liedjes weer precies goed. Het geeft ze even de tijd om onderweg te ademen. En ze nog beter te laten worden dan ze ook al geweest zouden zijn als ze, zeg, 2 minuut 38 hadden geduurd.
En alles mooi opgenomen ook nog, lekker huiskamersfeertje. Logisch want alles opgenomen in de huiskamer van Joey Rubbish, ‘the multi-talented king of rock & roll’, zoals ie hier genoemd wordt. Want hij speelde ook nog eens zo ongeveer in zijn eentje de hele plaat vol. In die zin is Impossible Dream een echte soloplaat.
Zoals onze onderbuurman René van Forever Changes en wij met enige regelmaat tegen elkaar riepen de laatste maanden als ie weer eens door onze winkels schalde, er staat echt geen slecht nummer op deze plaat hè?
Als je dit jaar 1 plaat wilt kopen met louter hits die geen echte hits waren maar het wel hadden kunnen zijn, doe dan deze. Als je em kunt vinden tenminste. Oplage persing 1: 200 stuks, oplage persing 2: 300 stuks

Beluister Impossible Dream via Bandcamp

Beluister Impossible Dream op Spotify

#3 Together Pangea – Bulls and Roosters (Nettwork Records)

december 29, 2017

TogetherPangea_BullsRoosters_3600Om nu te zeggen dat we direct omver geblazen werden door de nieuwe Together Pangea, nou nee. De plaat opent dan wel met een typisch uptempo springerig nummer in de lijn van wat vooraf ging, maar hoe verder de plaat vordert hoe meer je tot ontdekking komt dat de boel poppier klinkt, minder ruwe randjes, eh…meer mainstream? Maar vele draaibeurten verder moeten we toch tot de conclusie komen dat dit een prima opvolger is van Badillac en dat komt vooral door een grote vooruitgang in het songschrijverschap en de grotere variatie in stijlen. Na die herkenbare opener gaat men in the Cold over op een lager tempo met een melodielijn  die wel heel erg lijkt op iets van onze #1 van vorig jaar, Mozes & the Firstborn, en dat is niet zo vreemd, de twee bands tourden samen door de US. Verderop horen we de geest van Tom Petty en in meerdere nummers een dikke Cure tik en het eindigt allemaal met een lekkere glampunk meezinger. Groeiplaatje dus in ons geval, mogelijk dat er wat oude fans afgehaakt zijn, maar wij  waren wederom onder de indruk.

Beluister de plaat bij Spotify

# 4 David Nance – Negative Boogie (Ba Da Bing Records)

december 28, 2017

david nanceEen van de grote ontdekkingen + verrassingen van het jaar voor ons. David Nance timmerde al even aan de weg middels bijvoorbeeld het samen met Simon Joyner integraal coveren van een aantal klassiekers uit de popgeschiedenis maar ons was Nance, uit Omaha, Nebraska,  tot nu toe ontgaan. Maar dat corrigeert hij nu met deze geweldige plaat.
Doorgaans klooide hij wat in zijn eentje aan maar voor Negative Boogie dook ie met een paar vrienden een echte studio in. Vervolgens gaf hij ter inspiratie een schop tegen een platenkast met aardig wat coole platen erin en het resultaat heet Negative Boogie.
Een plaat die opent met een halve minuut nietsontziende gierende feedback zal niet ieders pakkie an zijn in eerste intantie maar we zouden zeggen hou even vol en bijt even door want na die halve minuut steekt Nance gelijk in track 1 de New Yorkse rioolblues van de Chrome Cranks naar de kroon. Daarna flippert Nance langs alle hoeken van ons muzikale spectrum.
Het eerste nummer dat wij hoorden van deze plaat was een tamelijk geflipte cover van country zanger Merle Haggard’s Silver Wings. Begint nog als een redelijk straighte cover maar ontploft halverwege middels een volledig ontsporende feedback break, om vervolgens de tweede helft weer op de rails te belanden. We moesten gelijk denken aan Alex Chilton zijn legendarische mid jaren ’70 platen Like Flies on Sherbert en Bach’s Bottom.
In meerdere opzichten doet Negative Boogie ons trouwens denken aan die platen. Ook Nance houdt zich niet aan genregrenzen. En hopt van Oblivians-achtige boogie naar Velvet Underground-stijl stampers. En ondertussen zuigt Nance allerlei andere invloeden binnen in sound en produktie.
Negative Boogie sounds like it was made for those whose lives feel as if they are on the brink of imploding’ schrijft deze recensie. ‘Music that sounds like drugs’ aldus Vice. Omschrijvingen die wij als ferme aanbevelingen beschouwen.
Zo’n plaat waar bijna elk nummer wel een tijdje ons favoriete nummer was. Begin februari is David Nance her en der in den lande te zien, waaronder op 1 februari in Vera. Heengaan zouden wij zeggen.

Beluister Negative Boogie via Bandcamp

Beluister Negative Boogie op Spotify

 

#5 A Giant Dog – Toy (Merge Records)

december 27, 2017

toyTja, wat moeten we nog over deze band uit Austin Texas vertellen, ze eindigden vorig jaar op de 2e plaats in onze eindrangschikking en ze speelden zo rond die tijd ook nog even Vera plat. Het zijn in ieder geval bezige baasjes, want zangeres Sabrina Ellis en zanger/gitarist Andrew Cashen maakten met hun andere band Sweet Spirit ook dit jaar weer een plaat en nu dus direct ook weer een AGD plaat (gestoken in al net zo’n afzichtelijke hoes als de vorige). Vorig jaar dus #2, dit jaar #5, maar dat wil niet zeggen dat de nieuwe minder is. Helemaal niet zelfs, er staan misschien nog wel meer hits op. Hooguit een beetje extra toeters en bellen, met strijkers en synths enzo, maar dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat ELO een grote AGD fave is. Naast the Sparks natuurlijk, van wie hier het geweldige Angst In My Pants gecovered wordt. Dertien popsongs in punkjas met een fikse glamsaus zoals je het bijna nergens hoort, een uit duizenden herkenbaar geluid, en mogen ze maar net zo doorgaan dan staan ze volgend jaar weer in de top 10.

Beluister de plaat bij Spotify

Beluister de plaat bij Bandcamp

 

#6 Chuck Prophet – Bobby Fuller Died For Your Sins (Yep Roc)

december 26, 2017

chuckNee, er is niets moderns aan de nummer 6 van onze lijst. Niets vernieuwends. Geen rare fratsen. Maar wel 13 prima songs, met prima begeleiding, en  opgenomen op echte tape door een producer die weet hoe dat moet (Paul Kolderie, ooit ook Pixies, Dinosaur jr. et al). Chuck Prophet loopt al even mee natuurlijk, in de jaren 80 had hij al een naam opgebouwd bij het invloedrijke Green On Red om vanaf 1990 een heleboel soloplaten uit te brengen, die eigenlijk nooit zo opvielen. Maar deze dus wel, en dat vooral vanwege de sound en de thematiek. Prophet noemt dit zelf zijn “California noir” plaat, en inderdaad, de meeste songs hebben een duister voorval als onderwerp. Zoals de titelsong, die verder niets zegt over de dood van Bobby Fuller (zelfmoord, ongeluk of moord?) maar meer over de weemoed naar de sound van de Bobby Fuller Four, de perfecte mix van Buddy Holly en de net nieuwe Beatle muziek. 100% tijdloze Amerikaanse rock en dat biedt Chuck Prophet ook op deze plaat. Van Kinky Friedman-achtige gein in Jesus Was A Social Drinker tot de snoeiharde gitaren in Alex Nieto (over een van de zovele Amerikaanse politiemoorden) en meer songs over dode rockers, waaronder een eerbetoon aan Alan Vega. Dat Prophet en zijn band dit ook perfect live kunnen uitvoeren bleek wel op de laatste Take Root, puike entertainer ook. En dat alles helpt hem dus naar een verdiende Top 10 notering.

Luister hier bij Spotify

Luister bij Bandcamp 

De nogal bizarre video voor Your Skin, niet voor al te jeugdige kijkers: