Posted tagged ‘The Rubs’

# 2 The Rubs – Impossible Dream (Hozac Records)

december 30, 2017

rubsSchreven we gisteren over de popplaat van together Pangea dat het een groeiplaatje bleek te zijn, de nummer twee van onze 2017 jaarlijst was eerder het exact tegenovergestelde. Al tijdens draaibeurt nummer één wisten we: 12 nummers – precies zoals het hoort bij dit soort platen – en 12 potentiële singles. En dan ook nog alle 12 hits wat ons betreft.
De tweede plaat van The Rubs op het onvolprezen Hozac Records label. Het debuut was nog wat meer garage/poppunk (en haalde in 2015 de negende plek op onze jaarlijst toen), dit is pure jaren ’70 powerpop. Maar zo goed als The Rubs dat hier doen, zo goed hadden we het tijden niet meer gehoord. Denk gerust de eredivisie van vroeger. Real Kids, Raspberries, Big Star. Nerves. Al deze bands zetten de lijnen der powerpop ooit uit. The Rubs, uit Chicago, voegen daar in nummers als Too Young For Me nog een lekker likje bluesy Stones vibe aan toe. En weten met deze plaat een plek in die eregalerij te bemachtigen.
En verder. Judy – liedjes met die titel zijn altijd mooi -, Amy, Ruby – liedjes met die titel zijn altijd mooi -, Emily. Alles goed, Hooks, ringing guitars, koortjes. Alles. En niks afgeraffeld. Rubs liedjes duren gemiddeld ergens tussen de drie en vier minuten. In wezen best lang maar voor dit soort liedjes weer precies goed. Het geeft ze even de tijd om onderweg te ademen. En ze nog beter te laten worden dan ze ook al geweest zouden zijn als ze, zeg, 2 minuut 38 hadden geduurd.
En alles mooi opgenomen ook nog, lekker huiskamersfeertje. Logisch want alles opgenomen in de huiskamer van Joey Rubbish, ‘the multi-talented king of rock & roll’, zoals ie hier genoemd wordt. Want hij speelde ook nog eens zo ongeveer in zijn eentje de hele plaat vol. In die zin is Impossible Dream een echte soloplaat.
Zoals onze onderbuurman René van Forever Changes en wij met enige regelmaat tegen elkaar riepen de laatste maanden als ie weer eens door onze winkels schalde, er staat echt geen slecht nummer op deze plaat hè?
Als je dit jaar 1 plaat wilt kopen met louter hits die geen echte hits waren maar het wel hadden kunnen zijn, doe dan deze. Als je em kunt vinden tenminste. Oplage persing 1: 200 stuks, oplage persing 2: 300 stuks

Beluister Impossible Dream via Bandcamp

Beluister Impossible Dream op Spotify

Advertenties

# 9 The Rubs – The Rubs Are Trash (Tall Pat Records)

december 23, 2015

rubsPunkrock! Iets uitgebreider en genuanceerder gezegd: erg goeie lekker ongecompliceerde party rock & roll slash punkrock lp uit Chicago. Hoe zou een plaat waarop ‘beer, weed, babes, cigarettes, electric guitars, Chuck Berry and feelings’ bedankt worden ook niet goed kunnen zijn? Lekker doorraggen van A1 tot B 7. Zet ze in een Vera kelderbar-achtige setting neer en het zweet druipt nog meer dan normaal daar het geval is van het plafond. En van de muren. Klinkt soms als een trashy versie van hele vroege Stones, toen dat nog een in rhytm &  blues klanken gedrenkte beatgroep was. Maar net zo gemakkelijk denken we opeens heel even aan The Beatles. Of een iets rauwe versie van The Queers. Nou ja,  dit klinkt kort samengevat als een plaat van een band die zo ongeveer vijftig jaar rock & roll in al zijn facetten heeft opgezogen en er een weer fris ruikend hedendaagse boeketje van gemaakt heeft. Doet ons daarom ook wel een beetje denken soms aan de legendarische Devil Dogs. Heerlijke garage rock & roll plaat! Beter hoorden we ze in deze hoek niet dit jaar.
(en we konden geen enkel nummer vinden op You Tube!)

Beluister The Rubs Are Trash op Bandcamp of op Spotify.